Toen wij in 1991 in de Mijnbouwstraat kwamen wonen was dat niet vanwege de straat zelf. Die vonden we wat flets. Maar het huis was prima: ruim, licht, sfeervol, en de ligging in de wat dorpse buurt en nabij stad en voorzieningen ideaal. Dat gold ook voor de sfeer in de straat, prettig om te wonen. Dus ga je niet weg als daar geen aanleiding toe is, en zo wonen we nu al meer dan 30 jaar in deze straat, de tijd verglijdt…

Het was een mooie stille avond in april 2024, Hans van Witteloostuijn had ‘honduitlaatdienst’ en we kwamen elkaar tegen op de stoep. Daar ontstond het idee van een ‘straatbiografie’; toch een poging die verglijdende tijd te vangen…