In de jaren ’90 ben ik door professor Walter Stamm-Teske van de Bauhaus universiteit in Weimar gevraagd voordrachten te geven. De woningbouw in Nederland werd daar intensief gevolgd, er was veel belangstelling voor procesaanpak, systematiek, bijzondere woonvormen en de integrale aanpak met stedenbouw. Ook vroeg hij ons mee te doen aan een aantal meervoudige opdrachten in Duitsland, in dit geval voor de herinrichting van een voormalige Amerikaanse luchtmachtbasis (en daarvoor van de Luftwaffe) nabij de Tsjechische grens, het voormalige IJzeren Gordijn. Als luchtmachtbasis had dit gebied decennialang geheel afgesloten van de wereld gefunctioneerd.
Het terrein zou deels voor woningen en deels door Adidas, van oorsprong gevestigd in Herzogenaurach, gebruikt worden. We hebben een voorstel gemaakt om dit al zo lang geïsoleerd functionerend gebied weer op te nemen in het aangrenzende landschap, gebruik makend van de hoogtelijnen, met een nieuwe groen- en waterstructuur, met verschillende buurten en met een zeer gedifferentieerd bebouwingsvoorstel.
Deze landschappelijke aanpak werd (toen nog) niet begrepen, de -zoals vaak, en zeker in Duitsland- vooral bouwkundige georiënteerde jury koos voor concrete, ‘harde’ gebouwen, in plaats van voor een plan waarin de over-all stedenbouwkundig-landschappelijke structuur het plan draagt.
